غزل ۲۱۶۶ - با طره او مشک ختا دود کبابی است

با طره او مشک ختا دود کبابی است
با چهره او صورت چین موج سرابی است ۱

با شوخی آن چشم، رم چشم غزالان
در دیده صاحب نظران پرده خوابی است ۲

چشم است سراپا که به رخسار تو نو شد
هر شاخ گلی را که به کف جام شرابی است ۳

می نوش و برافروز که شاخ گل سیراب
هنگامه پر شور ترا سیخ کبابی است ۴

در دلبری اندام تو کم نیست ز رخسار
هر بند قبای تو مرا بند نقابی است ۵

روزی است که خط مشق پریشان کند آغاز
مکتوب مرا از تو گر امید جوابی است ۶

از هر نگه ما و تو چون پرده برافتد
پوشیده و سربسته سؤالی و جوابی است ۷

در دیده من جوهر بیرحمی شمشیر
از سوختگی سایه بید و لب آبی است ۸

دستی که به احسان، فلک خشک گشاید
در دیده روشن گوهران موج سرابی است ۹

پیداست که تا چند بود خانه نگهدار
صائب که درین بحر پرآشوب حبابی است ۱۰