غزل ۲۱۶۷ - هر شام ز ماه رمضان صبح امیدی است

هر شام ز ماه رمضان صبح امیدی است
هر روز ازین ماه مبارک شب عیدی است ۱

هر آه جگرسوز که از سینه برآید
در دامن صحرای جزا سایه بیدی است ۲

هر نوع شکستی که ترا روی نماید
چون موج درین بحر پر و بال جدیدی است ۳

تا خلوت یوسف که صبا راه ندارد
از دیده یعقوب عجب راه سفیدی است ۴

در دامن دشتی که تو می می کشی امروز
هر لاله او شمع سر خاک شهیدی است ۵

صائب اگرت دیده بیدار نخفته است
در پرده شبگیر عجب صبح امیدی است ۶