غزل ۲۱۷۱ - هر نخل مصیبت علم راهنمایی است

هر نخل مصیبت علم راهنمایی است
هر نوحه ازین قافله آواز درایی است ۱

دست تو اگر نیست نگارین ز علایق
این عقده هستی گره بند قبایی است ۲

تا در پی دنیای خسیس است دل تو
دل نیست در آغوش ترا، کاهربایی است ۳

هر چیز ز دنیای دنی رو به تو آرد
مغرور مشو، کز پی تنبیه، قفایی است ۴

رزق تو گر از خوان فلک شد غم روزی
غافل مشو از شکر، که این نیز غذایی است ۵

در هر چه به رغبت نگری راهزن توست
بر هر چه کنی پشت، ترا راهنمایی است ۶

خاری که درین مرحله بیکار نماید
از آبله پای طلب عقده گشایی است ۷

در مشرب جمعی که مهیای رحیلند
هر رنجش بیجای فلک، لطف بجایی است ۸

هر ناله و آهی که ز خود پیش فرستد
از خویش برون آمده را خانه خدایی است ۹

ما حوصله درد نداریم، وگرنه
هر درد که قسمت شود از غیب، دوایی است ۱۰

از فقر مکن شکوه که آزاده روان را
بی برگی ایام، عجب برگ و نوایی است ۱۱

صائب چه کند سینه خود را نکند چاک؟
با حوصله تنگ، غم عشق بلایی است ۱۲