غزل ۲۱۷۵ - بی دادرس آن کس که فغان چون جرسش هست

بی دادرس آن کس که فغان چون جرسش هست
خاموش نگردد ز فغان تا نفسش هست ۱

چون رشته محال است کند راست نفس را
آن دانه گوهر که گره پیش و پسش هست ۲

آن کس که کسش نیست، کس اوست خداوند
بیکس بود آن کس که درین خانه کسش هست ۳

غافل نشود یک نفس از بال رساندن
هر مرغ که امید نجات از قفسش هست ۴

در گردن خورشید کند دست حمایل
چون صبح هر آن کس که اثر در نفسش هست ۵

تا هیچ نگردی، نتوانی همه گردید
کز بحر حباب است جدا تا نفسش هست ۶

صائب چه خیال است کند خواب فراغت
چون نفس کسی را که سگی در مرسش هست ۷