غزل ۲۱۹۸ - افسوس که ایام شریف رمضان رفت

افسوس که ایام شریف رمضان رفت
سی عید به یک مرتبه از دست جهان رفت ۱

افسوس که سی پاره این ماه مبارک
از دست به یکبار چو اوراق خزان رفت ۲

ماه رمضان حافظ این گله بد از گرگ
فریاد که زود از سر این گله شبان رفت ۳

شد زیر و زبر چون صف مژگان، صف طاعت
شیرازه جمعیت بیداردلان رفت ۴

بیقدری ما چون نشود فاش به عالم؟
ماهی که شب قدر در او بود نهان، رفت ۵

برخاست تمیز از بشر و سایر حیوان
آن روز که این ماه مبارک ز میان رفت ۶

تا آتش جوع رمضان چهره برافروخت
از نامه اعمال، سیاهی چو دخان رفت ۷

با قامت چون تیر درین معرکه آمد
از بار گنه با قد مانند کمان رفت ۸

برداشت ز دوش همه کس بار گنه را
چون باد، سبک آمد و چون کوه، گران رفت ۹

چون اشک غیوران به سراپرده مژگان
دیر آمد و زود از نظر آن جان جهان رفت ۱۰

از رفتن یوسف نرود بر دل یعقوب
آنها که به صائب ز وداع رمضان رفت ۱۱