غزل ۲۱۹۹ - از ناخن دخل آنچه به رخسار سخن رفت

از ناخن دخل آنچه به رخسار سخن رفت
از کاوش غم بر دل بی کینه من رفت ۱

زنهار خمش باش که چون خامه درین بزم
کم عمر شد آن کس که به دنبال سخن رفت ۲

فریاد که گلبانگ پریشان من آخر
چون بوی گل از کیسه گلهای چمن رفت ۳

با برگ خزان دیده چه سازد نفس سرد؟
ایمن شدم آن روز که رنگ از رخ من رفت ۴

ز اقبال شکوفه است که در گلشن ایجاد
تا کرد نظرباز، در آغوش کفن رفت ۵

بس خون که کند در جگر سوزن عیسی
خاری که ز راه تو به پای دل من رفت ۶

شد کاسه دریوزه همه ناف غزالان
تا نکهت آن زلف به صحرای ختن رفت ۷

از سنگ، نگین چهره خراشیده برآید
آوازه لعل لب او تا به یمن رفت ۸

از غیرت فکر چمن افروز تو صائب
گل، اشک جگرگون شد و از چشم چمن رفت ۹