غزل ۲۲۰۱ - قد تو کجا و قد رعنای قیامت

قد تو کجا و قد رعنای قیامت
این جامه بلندست به بالای قیامت ۱

ای از مژه شوخ صف آرای قیامت
وز زلف دلاویز دو بالای قیامت ۲

در دامن کهسار کم از خنده کبک است
در پله تمکین تو غوغای قیامت ۳

هم جنتی از چهره و هم دوزخی از خوی
نقدست در ایام تو سودای قیامت ۴

خورشید تو چون از افق زلف برآید
ریزد عرق شرم ز سیمای قیامت ۵

از داغ بود گرمی هنگامه دلها
خورشید بود انجمن آرای قیامت ۶

در سینه ما سوختگان نم نتوان یافت
بی آب بود دامن صحرای قیامت ۷

از شرم گنه بس که کشیدم به زمین خط
مسطر زده شد دامن صحرای قیامت ۸

در سایه کوه گنه ما ز بلندی
آسوده بود خلق ز گرمای قیامت ۹

از سینه آتش نفسان دود برآید
چون خامه صائب کند انشای قیامت ۱۰