هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و غزلی از صائب تبریزی است که در آن شاعر به توصیف زیبایی معشوق و احساسات خود میپردازد. او از عناصر طبیعی مانند پروین، گل خورشید، سیب، انار یاسین، سنبل، کوه و نگین برای بیان عظمت و جذابیت معشوق استفاده میکند. همچنین، شاعر به سختیهای راه عشق اشاره میکند و بیان میکند که شعرش همیشه شیرین و جذاب خواهد بود.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و استعاری است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۲۲۱۶ - مژه ام جلوه گاه پروین است
مژه ام جلوه گاه پروین است
گل خورشید طلعتان این است ۱
سیب غبغب اگر به دست افتد
بهتر از صد انار یاسین است ۲
کی توانی سبک به منزل رفت؟
سنگ راه تو خواب سنگین است ۳
همه شب همچو دسته سنبل
خواب آشفته ام به بالین است ۴
سنگداغ فروغ چهره اوست
کوه طوری که کوه تمکین است ۵
می کند چهره ای، نگاه مرا
گل رویش ز بس که نگین است ۶
شعر صائب نمی شود کاسد
همه وقت این متاع شیرین است ۷
گل خورشید طلعتان این است ۱
سیب غبغب اگر به دست افتد
بهتر از صد انار یاسین است ۲
کی توانی سبک به منزل رفت؟
سنگ راه تو خواب سنگین است ۳
همه شب همچو دسته سنبل
خواب آشفته ام به بالین است ۴
سنگداغ فروغ چهره اوست
کوه طوری که کوه تمکین است ۵
می کند چهره ای، نگاه مرا
گل رویش ز بس که نگین است ۶
شعر صائب نمی شود کاسد
همه وقت این متاع شیرین است ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۴۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۲۱۵ - صدق، روشنگر ضمیر من است
گوهر بعدی:غزل ۲۲۱۷ - به که بر خود نبندد از دربان
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.