غزل ۲۲۳۹ - ز نغمه تا خدا یک کوچه راه است

ز نغمه تا خدا یک کوچه راه است
بر این حرف بلندم نی گواه است ۱

به حق از تنگنای نی رسیدم
خوشا ملکی که اینش شاهراه است ۲

همه سر اناالحق می سراید
ندانم آب این نی از چه چاه است ۳

نوایش گوش را تنگ شکر کرد
دهان نی که را تا بوسه گاه است ۴

کباب شعله آواز گردم
که یک زنجیره او زلف آه است ۵

نوای عود در طاقت گدازی
به آتشدستی برق نگاه است ۶

مشو از کاسه طنبور غافل
که لبریز از شراب عقل کاه است ۷

بکش دست نوازش بر سر چنگ
که لوح سینه ام بر مد آه است ۸

تأمل چیست در دلها شکستن؟
تصور کن همان طرف کلاه است ۹

گناه شرمگینان را چو صائب
زبان بی زبانی عذرخواه است ۱۰