غزل ۲۲۴۰ - به چشم من فلک یک چشمخانه است

به چشم من فلک یک چشمخانه است
که انسان مردمک، نور آن یگانه است ۱

نباشد چون سبکرو توسن عمر؟
که هر موج نفس چون تازیانه است ۲

بود در زیر لب، جان عاشقان را
که جای رفتنی بر آستانه است ۳

گناهان را ز خردی سهل مشمار
که خرمنهای عالم دانه دانه است ۴

چنان غفلت ترا مدهوش کرده است
که خواب مرگ در گوشت فسانه است ۵

به غیر از آه، مکتوبی ندارم
چو آتش ترجمان من زبانه است ۶

مکن بر عشق، آه بوالهوس حمل
که چون تیر هوایی بی نشانه است ۷

ازان خورشید شد صائب جهانگیر
که از رخسار زرینش خزانه است ۸