غزل ۲۲۴۴ - وقت ما از ساغر و مینا خوش است

وقت ما از ساغر و مینا خوش است
وقت ساقی خوش که وقت ما خوش است ۱

عشق می باید به هر صورت که هست
عاشقی با صورت دیبا خوش است ۲

ناخوشیها از دل بی ذوق ماست
ذوق اگر باشد همه دنیا خوش است ۳

مرد عشقی، خیمه بیرون زن زخود
در بهاران دامن صحرا خوش است ۴

دامن صحرا چه گرد از دل برد؟
سیل گردآلود را دریا خوش است ۵

سایه غماز را پامال کن
قطع راه بیخودی تنها خوش است ۶

آن قدر کز ما تحمل خوشنماست
از نکویان ناز و استغنا خوش است ۷

سر به صحرای جنونم داد عقل
دشمنی با مردم دانا خوش است ۸

جامه گلگون بود برق جلال
عشق را با چشم خونپالا خوش است ۹

تیره در پروا ندارد از گناه
زنگیان را وقت در شبها خوش است ۱۰

ناز و تمکین حسن را زیبنده است
عشق چون سیلاب بی پروا خوش است ۱۱

شکرلله صائب از اقبال عشق
ناخوشیهای جهان بر ما خوش است ۱۲