غزل ۲۲۵۶ - زیر بال است پناهی که مراست

زیر بال است پناهی که مراست
شمع بالین بود آهی که مراست ۱

کیست با من طرف جنگ شود؟
اشک و آه است سپاهی که مراست ۲

آه سرد و نفس سوخته است
صبح عید و شب ماهی که مراست ۳

در سفر بار رفیقان نشوم
دل بود توشه راهی که مراست ۴

دست قدرت به قفا می پیچد
برق را مشت گیاهی که مراست ۵

به دو صد دانه گوهر ندهم
در جگر رشته آهی که مراست ۶

چون نباشد خجل از رحمت حق؟
بیگناهی است گناهی که مراست ۷

آن حبابم که درین بحر گهر
سر پوچ است کلاهی که مراست ۸

صیقل حسن بود دیده پاک
رخ مگردان ز نگاهی که مراست ۹

بال پرواز هزاران چشم است
از قناعت پر کاهی که مراست ۱۰

شاهد شور محبت صائب
روی زردست گواهی که مراست ۱۱