غزل ۲۲۵۷ - خود به خود چشم تو در گفتارست

خود به خود چشم تو در گفتارست
بیخودی لازمه بیمارست ۱

با حدیث لب جان پرور او
بوی گل چون نفس بیمارست ۲

رزق اهل نظر از پرتو حسن
روزی آینه از دیدارست ۳

فلک بی سر و پا فانوسی است
که چراغش ز دل بیمارست ۴

تو نداری سر سودا، ورنه
یوسفی در سر هر بازارست ۵

دل به ماتمکده خاک مبند
گر دل زنده ترا در کارست ۶

ریگ این بادیه خون آشام است
خاک این مرحله آدمخوارست ۷

سربلندی ثمر بی برگی است
خار را جا به سر دیوارست ۸

سینه چاکان ترا چون گل صبح
مغز آشفته تر از دستارست ۹

در تن مرده دلان رشته جان
پر کاهی است که بر دیوارست ۱۰

عقل و فطرت به جوی نستانند
دوردور شکم و دستارست ۱۱

سیر و دور فلک ناهموار
چون تو هموار شوی هموارست ۱۲

بر من از زهر ملامت صائب
هر سر موی، زبان مارست ۱۳