غزل ۲۲۵۵ - حلقه آه مرا سپهر نگین است

حلقه آه مرا سپهر نگین است
گریه من روشناس روی زمین است ۱

تا تو به چشم رکاب پای نهادی
عشرت روی زمین به خانه زین است ۲

رزق من از شاهراه گوش درآید
روزی من چون صدف ز در ثمین است ۳

هر چه بکاری، همان نصیب تو گردد
دانه خود پاک کن که خاک امین است ۴

همت سرشار، سرو عالم بالاست
وسعت مشرب بهشت روی زمین است ۵

خاطر خرم دگر کسی ز که جوید؟
صبح در ایام ما گرفته جبین است ۶

مقصد کوته نظر، بلند نباشد
منزل دور رکاب، خانه زین است ۷

بیهده صائب مکن ز بخت شکایت
چشمه حیوان سیاه خانه نشین است ۸