غزل ۲۲۶۰ - مرهم کافور خلق پرده صد نشترست

مرهم کافور خلق پرده صد نشترست
صندل این ناکسان گرده دردسرست ۱

نیست جدایی ز هم حلقه زنجیر را
حادثه روزگار از پی یکدیگرست ۲

گرم عنانان شوق زیر فلک نیستند
اخگر افسرده را خاک سیه بر سرست ۳

بی نظر اعتبار پرده خواب است چشم
بی سخن حق نفس رشته بی گوهرست ۴

غنچه امید را، قفل دل تنگ را
هست کلیدی اگر، در بغل محشرست ۵

چشم و در سیر را، نیست به نعمت نیاز
کاسه ما فربه است، کیسه اگر لاغرست ۶

نیست به می احتیاج حسن گلوسوز را
آینه بی غبار دشمن روشنگرست ۷

میکده باغ بهشت، کوثر او جام می
ساقی شمشاد قد، سرو لب کوثرست ۸

دل ز هوس پاک کن، فیض گشایش ببین
هر چه درون دل است، قفل برون درست ۹

تن به حوادث گذار صائب اگر پخته ای
کآبله چون پخته شد روزی او نشترست ۱۰