غزل ۲۲۶۱ - غباری بجا از زمین مانده است

غباری بجا از زمین مانده است
بخاری ز چرخ برین مانده است ۱

ز گل خار مانده است و از می خمار
چه ها از که ها بر زمین مانده است ۲

پریده است عقل از سر مردمان
نگین خانه ها بی نگین مانده است ۳

به این تنگدستان ز ارباب حال
لباس فراخ آستین مانده است ۴

همین ریش و دستار و عرض شکم
بجا از بزرگان دین مانده است ۵

ز ازرق لباسان خورشید روی
همین یک سپهر برین مانده است ۶

منم صائب امروز بر لوح خاک
اگر یک سخن آفرین مانده است ۷