غزل ۲۲۶۲ - زمین نقش پایی است بر آستانت

زمین نقش پایی است بر آستانت
فلک شیشه باری است از کاروانت ۱

دم عیسوی از بهارت نسیمی
کف موسوی برگی از بوستانت ۲

سماعیل، رد کرده قربانی تو
کمین بنده ای یوسف از کاروانت ۳

فلک کله آه سودایی تو
زمین گرد پاپوش سرگشتگانت ۴

دم صبح زخم نمایان تیغت
دل شب نمودار زاغ کمانت ۵

خزان باددستی ز گلزار جودت
بهار آشنارویی از بوستانت ۶

چو آیینه دان تو خورشید باشد
چه باشد عذار ثریا فشانت ۷

ندانم چگونه است آیینه تو
که شد خیره چشم ز آیینه دانت ۸

نشان تو ای بی نشان از که جویم؟
که در بی نشانی است پنهان نشانت ۹

ترا می رسد دعوی کبریایی
که بوسد ز دور آسمان آستانت ۱۰

ز توحید صائب چه دم می زنی تو؟
مبادا شود آب، تیغ زبانت ۱۱