غزل ۲۸۲۲ - تو فقیری، تو فقیری، تو فقیر ابن فقیری

تو فقیری، تو فقیری، تو فقیرِ ابْنِ فَقیری
تو کَبیری، تو کَبیری، تو کَبیرِ ابْنِ کَبیری ۱

تو اصولی، تو اصولی، تو اصولِ ابْنِ اصولی
تو خَبیری، تو خَبیری، تو خَبیرِ ابْنِ خَبیری ۲

تو لَطیفی، تو لَطیفی، تو لَطیفِ ابْنِ لَطیفی
تو جهانی، دو جهان را، به یکی کاهْ نگیری ۳

هَله ای روحِ مُصَوَّر، هَله ای بَختِ مُکَرَّر
نه زِ خاکی، نه زِ آبی، نه ازین چَرخِ اَثیری ۴

تو ازان شهرِ نَهانی، که بِدان شهرْ کَشانی
نَشَوی غِرِّه به چیزی، نه زِ کَس عُذْر پَذیری ۵

هَمگی آبِ حَیاتی، هَمگی قَند و نَباتی
هَمِگی شُکر و نَجاتی، نه خُماری، نه خَمیری ۶

به یکی کِرْمِ مُنَکَّس، بِدَهی دیبه و اَطْلَس
نکُند بر تو زیان کَس، که شَکوریّ و شَکیری ۷

به عَدَم دَرنِگَریدم، عَدَدِ ذَرّه بِدیدم
به پَرِ عشقِ تو پَرّان، بِرَهیده زِ زَحیری ۸

اَگَرَت بیند آتش، هَمگی آب شود خَوش
اَگَرَت بیند مُنْکِر، بِرَهَد او زِ نَکیری ۹