غزل ۲۸۲۳ - ز کجایی؟ ز کجایی؟ هله ای مجلس سامی

زِ کجایی؟ زِ کجایی؟ هَله ای مَجْلِسِ سامی
نَفَسی در دلِ تَنگی، نَفَسی بر سَرِ بامی ۱

هَله ای جان و جَهانَم، مَدَدِ نورِ نَهانم
سُتُنِ چَرخ و زمینی، هَوَسِ خاصی و عامی ۲

عَجَب از خَلْوَتیانی، عَجَب از مَجْلِسِ جانی
عَجَب از اَرْمَن و رومی، عَجَب از خِطّهٔ شامی ۳

عَجَب آن چیست مُشَعْشَع، رُخَت از نورْ مَبَرْقَع؟
که مَهْ و مِهْر به پیشَش، کُند از عشقْ غُلامی ۴

به گُلِستانِ جَمالَت، چو رَسَد دیدهٔ عاشق
به سویِ باغ چه آید؟ مَگَر از غَفلَت و خامی ۵

سَیِّدی اَنْتَ مِنْ أَیْنَ صادَ حُسْناکَ نِدامی
نَظَرَ الْحَقُّ تَعالی لَکَ فِی الْبَهْجَةِ حامی ۶

قَمَرٌ سارَ اِلَیْنا حُبُّهُ فَرْضٌ عَلَیْنا
سَطَعَ الْعِشْقُ لَدَیْنا طَرَدَ الْعِشْقُ مَنامی ۷

شَجَرٌ طابَ جَناهُ شَجَرُ الْخُلْدِ فِداهُ
وَجَدَ الْقَلْبُ مُناهُ وَ کُلوا مِنْهُ کِرامی ۸

سَر خُنْبی که بِبَستی، به کَرَم بازگُشایی
خِرَدِ هر دو جهان را بِرُبایی به تمامی ۹

بِشنیدیم که دیگی زِپِیِ خَلْق بِپُختی
که ازو یابَد اَباها هَمِگی ذوقِ طَعامی ۱۰

زِ عَدَم هر چه بَرآیَد، چو مُصَفّا نَظَر آید
به دو صد دام دَرآیَد، چو تواَش دانهٔ دامی ۱۱

زِ رُخِ یوسُفِ خوبان، همه زندان چو گُلِستان
چو چُنین باشد زندان، تو چرا در غَمِ وامی؟ ۱۲

هَله خاموش مَپُرسَش که کسی قُرصِ قَمَر را
بِنَپُرسَد که چه نامیّ و کِه یی، وَزْچه مُقامی ۱۳