غزل ۲۲۷۷ - لب هیچ و دهان هیچ و کمر هیچ و میان هیچ

لب هیچ و دهان هیچ و کمر هیچ و میان هیچ
چون بید ندارد ثمر آن سرو روان هیچ ۱

اندیشه جمعیت دل فکر محال است
شیرازه نگیرد به خود اوراق خزان هیچ ۲

در چشم جهان ریخت نمک صبح قیامت
چشم تو نشد سیر ازین خواب گران هیچ ۳

چون تاک درین باغچه چندان که گرستم
نگشود مرا عقده ای از رشته جان هیچ ۴

هر چند که دندان تو از خوردن نان ریخت
حرص تو نشد سیر ز اندیشه نان هیچ ۵

همچشم حبابم که ازین بحر گهرخیز
غیر از سخن پوچ ندارم به دهان هیچ ۶

جز گریه بیحاصلی و جز ناله افسوس
نگشود مرا از دل و چشم نگران هیچ ۷

با خصم زبون پنجه زدن نیست ز مردی
صائب سخن چرخ میاور به زبان هیچ ۸