غزل ۲۲۸۲ - عاشق صادق بود گر پاکدامان همچو صبح

عاشق صادق بود گر پاکدامان همچو صبح
گل به دامن چیند از خورشید تابان همچو صبح ۱

از تنور سرد آرد گرم بیرون نان خویش
نور صدق آن را که باشد در دل و جان همچو صبح ۲

دیده هر کس که از انجم فشانی شد سفید
می شود روشن ز نور مهر تابان همچو صبح ۳

هر که بر بالین او شمعی بود چون آفتاب
می کند جان را فدا با روی خندان همچو صبح ۴

عالمی دارد نظر بر دست و تیغ آفتاب
تا که را قسمت شود زخم نمایان همچو صبح ۵

می کند احیا جهانی را ز تأثیر نفس
هر که دارد شور عشقی در نمکدان همچو صبح ۶

عاشق صادق کسی باشد که گیرد بی هراس
تیغ خورشید درخشان را به دندان همچو صبح ۷

دایه گردون اگر خون را کند یک چند شیر
شیر را خون می کند آخر به پستان همچو صبح ۸

اشتهای من ازان صادق بود دایم که من
قانعم از سفره گردون به یک نان همچو صبح ۹

این جواب آن غزل صائب که می گوید حکیم
آفتابش سربرآرد از گریبان همچو صبح ۱۰