غزل ۲۲۸۸ - گر به اخلاص رخ خود به زمین سایی صبح

گر به اخلاص رخ خود به زمین سایی صبح
روشن از خانه چو خورشید برون آیی صبح ۱

گر به خاکستر شب پاک نکردی دل را
سعی کن سعی که این آینه بزدایی صبح ۲

به تو از دست دعا کشتی نوحی دادند
تا ازین قلزم پر خون به کنار آیی صبح ۳

بندگی کار جوانی است، به پیری مفکن
در شب تار به ره رو که بیاسایی صبح ۴

نخل آهی بنشان در دل شبهای دراز
تا به همدستی توفیق به بار آیی صبح ۵

زنگ غفلت کندت پاک ز آیینه دل
کف دستی که ز افسوس به هم سایی صبح ۶

چون به گل رفت ترا پای، به دل دست گذار
این حنا نیست که شب بندی و بگشایی صبح ۷

صبر بر تلخی بیداری شب کن صائب
تا چو خورشید جهانتاب شکرخایی صبح ۸