غزل ۲۲۹۷ - از قرص آفتاب تهی نیست خوان صبح

از قرص آفتاب تهی نیست خوان صبح
دایم بود ز صدق طلب پخته نان صبح ۱

مگذر ز حرف راست که از رهگذار صدق
پر زر کند فلک ز کواکب دهان صبح ۲

در نور صدق محو شود دعوی دروغ
ظلمت به گرد می رود از کاروان صبح ۳

عشقی که صادق است بود ایمن از زوال
این تب برون نمی رود از استخوان صبح ۴

در راست خانگان نتوان یافتن کجی
تیر دعا خطا نشود از کمان صبح ۵

با صبح خوش برآ، که بود مهر بی زوال
برگ خزان رسیده ای از بوستان صبح ۶

آب آورد به دیده چو خورشید، دیدنش
هر گل که وا شد از نفس خونچکان صبح ۷

دل را اگر ز گرد گنه پاک می کنی
غافل مشو ز چهره شبنم فشان صبح ۸

خورشید افسر زر ازین آستانه یافت
زنهار بر مدار سر از آستان صبح ۹

مگشای چاک سینه که ترسم ز انفعال
تا روز حشر تخته بماند دکان صبح ۱۰

کوتاه دار دست دعا از رکاب خلق
صائب چو ممکن است گرفتن عنان صبح ۱۱