غزل ۲۳۰۲ - تا بر لب تو افتاد چشم ستاره صبح

تا بر لب تو افتاد چشم ستاره صبح
شد آب از خجالت قند دوباره صبح ۱

از سرمه دل شب روشن شود چراغش
هر کس ز خواب خیزد پیش از ستاره صبح ۲

تا آتشین نکرده است از آفتاب پستان
آبی به روی خود زن ای شیرخواره صبح ۳

نقد حیات خود را صرف پری رخان کن
کز وصل آفتاب است عمر دوباره صبح ۴

در سینه های صاف است دلهای زنده را جای
خورشید شیر مست است در گاهواره صبح ۵

در بحر و بر عالم شبها دلیل گردد
چشمی که شد چو انجم محو نظاره صبح ۶

پیران صاف طینت رای صواب دارند
صائب مگرد غافل از استشاره صبح ۷