غزل ۲۳۵۲ - مرگ نتواند به ارباب سخن بیداد کرد

مرگ نتواند به ارباب سخن بیداد کرد
سرو را یک مصرع از قید خزان آزاد کرد ۱

ما دل خود را به نومیدی تسلی داده ایم
ورنه مطلب را به همت می توان ایجاد کرد ۲

خط آزادی گرفت از گوشمال روزگار
هر که روی خویش وقف سیلی استاد کرد ۳

داغ دشمنکامی از دوران کم فرصت ندید
دوستان را هر که در ایام دولت یاد کرد ۴

می زند زخم نمایان موج جوهر در دلم
کاوش مژگان چه با این بیضه فولاد کرد ۵

یادی از صاحب کمالی می دهد اظهار نقص
لاف شاگردی مرا شرمنده استاد کرد ۶

روی سرو از سیلی بال تذروان شد کبود
سنبل زلف تو تا پیوند با شمشاد کرد ۷

از شکار لاغرم فربه نشد پهلوی دام
ناتوانیها مرا شرمنده صیاد کرد ۸

شست آب زندگی از چهره اش گرد سفر
هر که دیوار یتیمی را چو خضر آباد کرد ۹

شد به اندک فرصتی سرخیل ارباب سخن
هر که از روح فغانی صائب استمداد کرد ۱۰