غزل ۲۳۵۳ - کاوش مژگان او دل را قیامت زار کرد

کاوش مژگان او دل را قیامت زار کرد
خون گرم این مست خواب آلود را بیدار کرد ۱

صفحه آیینه از زنگ کدورت ساده بود
عکس طوطی این افق را مشرق زنگار کرد ۲

چون زنم مژگان به یکدیگر، که مژگان مرا
حیرت گلزار او خار سر دیوار کرد ۳

می شود پیراهن تن یوسف گم کرده را
هر که چشم خویش را از گریه چون دستار کرد ۴

در زبان هیچ کس زخم زبان نگذاشتم
جلوه مجنون من این دشت را بی خار کرد ۵

چند باشی در شکست کارم ای گردون، بس است
استخوانم را هجوم زخم جوهردار کرد ۶

سخت طفلانه است جوی شیر آوردن زسنگ
کوهکن بیهوده جان را در سر این کار کرد ۷

(من که باشم تا نمایم صورت احوال خود؟
حیرت رخسار او آیینه را ستار کرد) ۸

من که صائب در وطن حال غریبان داشتم
چون تواند درد غربت در دل من کار کرد؟ ۹