غزل ۲۳۵۴ - مهر خاموشی مرا گنجینه اسرار کرد

مهر خاموشی مرا گنجینه اسرار کرد
دامنم را چون صدف پر گوهر شهوار کرد ۱

از زبان پیوسته خاری بود در پیراهنم
بی زبانی دامنم را پرگل بی خار کرد ۲

نیستی بر خاطر آزاده من بار بود
زندگی را عشق او بر گردن من بار کرد ۳

می تواند جذبه مجنون صحرا گرد من
کعبه را چون محمل لیلی سبکرفتار کرد ۴

سنگلاخ آفرینش داشت با من کارها
بیخودی این راه ناهموار را هموار کرد ۵

مستی غفلت زخواب نیستی بالاترست
گوشمال حشر نتواند مرا بیدار کرد ۶

دست می شستند از ما چاره جویان جهان
درد خود را می توانستیم اگر اظهار کرد ۷

آتشی کز عشق شیرین در دل فرهاد هست
بیستون را می تواند زر دست افشار کرد ۸

خودفروشی با کمال بی نیازی مشکل است
آب شد تا یوسف ما روی در بازار کرد ۹

گر نداری چون هوسناکان تمنای دگر
می توان سیر چمن از رخنه دیوار کرد ۱۰

هر که صائب چون هوسناکان تکلف پیشه ساخت
زندگی و مرگ را بر خویشتن دشوار کرد ۱۱