غزل ۲۳۶۴ - صبح از رشک بنا گوشت گریبان چاک کرد

صبح از رشک بنا گوشت گریبان چاک کرد
روی گرمت مهر را داغ دل افلاک کرد ۱

سهل باشد گر لب از خمیازه نتوانیم بست
از خمار می لب ساغر گریبان چاک کرد ۲

تا گل صبح قیامت خار خار من بجاست
خار در پیراهنم مژگان آن بیباک کرد ۳

با چنین پیشانیی زآیینه گل صافتر
دیده ما را چرا گردون پر از خاشاک کرد؟ ۴

با چنین نظمی که بر آیینه دل صیقل است
دام بتوان در غبار خاطرم در خاک کرد ۵

تن به خواری ده که خورشید جهان افروز را
اینچنین با خاک یکسان شعله ادراک کرد ۶

اشک را بنگر چه با رخسار زردم می کند
روز اول روی دادن طفل را بیباک کرد ۷

تا توانی دست از فتراک همت برمدار
جذبه همت مرا سرحلقه فتراک کرد ۸

پیش مردم، کشتن آتش به آتش رسم نیست
آتشم را سرد چون آن روی آتشناک کرد؟ ۹

از برای رقعه هر کس کاغذی خوش می کند
صائب ما رقعه خود را ز برگ تاک کرد ۱۰