غزل ۲۳۷۲ - گرچه انفاس گرامی سینه صرف آه کرد

گرچه انفاس گرامی سینه صرف آه کرد
اینقدر شد دانه خود را جدا از کاه کرد ۱

تا نگارین شد زمی دست سبو در زیر سر
دست ارباب طمع را از طلب کوتاه کرد ۲

بی وداع ما سفر کردن نه از آداب بود
می توانستیم آخر همتی همراه کرده ۳

برگ را پنهان کند بسیاری بار درخت
کثرت نعمت زبان شکر را کوتاه کرد ۴

رنگها در روز روشن می نماید خویش را
از سیه کاری مرا موی سفید آگاه کرد ۵

با خس و خاشاک، صائب موجه دریا نکرد
آنچه با ما ساده لوحان آب زیر کاه کرد ۶