غزل ۲۳۷۳ - شورش سودا مرا از قید تن آزاده کرد

شورش سودا مرا از قید تن آزاده کرد
از سر خم خشت را آواره جوش باده کرد ۱

کم نشد چون غنچه گل برگ عیش از خانه اش
هر که از گلشن قناعت با دل نگشاده کرد ۲

خاکساری سایه را باشد حصار عافیت
چرخ نتواند ستم بر مردم افتاده کرد ۳

بر لبش از مهر تابان مهر خاموشی زدند
صبح از نقش کواکب تا ورق را ساده کرد ۴

دامن افتادگی از کف مده کاین کیمیا
از برای سربلندان خاک را سجاده کرد ۵

پشت بر دیوار دادم تا نظر کردم که بحر
از صدف گهواره در یتیم آماده کرد ۶

می شود صائب به اندک جنبشی پا در رکاب
هر که چون نخل خزان برگ سفر آماده کرد ۷