غزل ۲۳۹۱ - از سر من مغز را سودا برون می آورد

از سر من مغز را سودا برون می آورد
زور این می پنبه از مینا برون می آورد ۱

خرده از سنگین دلان نتوان به همواری گرفت
این شرر را آهن از خارا برون می آورد ۲

کوچه زنجیر بن بست است در ظاهر، ولی
هر که رفت آنجا سر از صحرا برون می آورد ۳

بر سبکباران بود موج خطر باد مراد
کف گلیم خویش از دریا برون می آورد ۴

از تماشا دیده هر کس که بر عبرت بود
از حباب پوچ گوهرها برون می آورد ۵

سر برآرد همچو سوزن از گریبان مسیح
رهروان را هر که خار از پا برون می آورد ۶

از قضا نتوان به دست و پای کوشش شد خلاص
ماهیان را کی پر از دریا برون می آورد؟ ۷

خون ابر رحمت از لبهای خشک آید به جوش
باده را پیمانه از مینا برون می آورد ۸

نامه شوق مرا هر کس گذارد در بغل
چون کبوتر بال و پر از پا برون می آورد ۹

نیست صائب در زمین شور باران را اثر
از کدورت کی مرا صهبا برون می آورد؟ ۱۰