غزل ۲۳۹۲ - هر که دل زان پنجه مژگان برون می آورد

هر که دل زان پنجه مژگان برون می آورد
جوهر از شمشیر هم آسان برون می آورد ۱

در ریاض حسن او هر کس به گل چیدن رود
همچو نرگس دیده حیران برون می آورد ۲

پسته را از پوست امید ملاقات شکر
گرچه دل خون می کند، خندان برون می آورد ۳

خواب پوچ این عزیزان قابل تعبیر نیست
یوسف ما را که از زندان برون می آورد؟ ۴

در طلب هر کس که چون غواص پا از سر کند
از دل دریا گهر آسان برون می آورد ۵

بر ضعیفان جور کمتر کن که جوش انتقام
از تنور پیرزن طوفان برون می آورد ۶

شاخ و برگ آرزوها می شود موی سفید
حرص در صدسالگی دندان برون می آورد ۷

می کند هر کس به ابنای زمان با زندگی
تخم سخت از پنجه طفلان برون می آورد ۸

عاشقان را درد و داغ عشق باغ دلگشاست
عشق از آتش سنبل و ریحان برون می آورد ۹

هر که صائب گوشه ای از مردم عالم گرفت
کشتی از دریای بی پایان برون می آورد ۱۰