غزل ۲۴۱۱ - از حریص افزون به قانع فیض احسان می رسد

از حریص افزون به قانع فیض احسان می رسد
روزی مور از شکرخند سلیمان می رسد ۱

حاصل عالم بود از قانعان، کز کشتزار
هر چه از موران زیاد آید به دهقان می رسد ۲

بید می گردد پس از خشکی برومند از نبات
از سر منصور دار آخر به سامان می رسد ۳

حلقه درگاه امیدست چشم انتظار
بوی پیراهن به داد پیر کنعان می رسد ۴

حسن را دارد سپند از چشم بدبینان نگاه
ناله بلبل به فریاد گلستان می رسد ۵

وصل می خواهی، تلاش خاکساری کن که گرد
تا نفس را راست می سازد به دامان می رسد ۶

تیره روزان خوب می دانند صائب قدر هم
شام زلف آخر به فریاد غریبان می رسد ۷