غزل ۲۴۱۲ - بس که در زلف تو دلهای اسیران آب شد

بس که در زلف تو دلهای اسیران آب شد
حلقه های زلف یکسر حلقه گرداب شد ۱

روی او در دور خط دلخوش کن احباب شد
راه خود را پاک سازد خون چو مشک ناب شد ۲

من چه خاشاکم، که در بحر فلک ماه تمام
ز اشتیاق ماهی سیمین او قلاب شد ۳

بر لطیفان صحبت گوهر گرانی می کند
گوش گل را شبنم روشن گهر سیماب شد ۴

از بزرگان روی دل با خاکساران خوشنماست
بحر با آن منزلت روشنگر سیلاب شد ۵

صبح پیری کرد خواب غفلت ما را گران
بادبان بر کشتی ما پرده های خواب شد ۶

از توکل هر که پشت خویش بر دیوار داد
بی سخن خاک مراد خلق چون محراب شد ۷

در همین جا سر برآورد از گریبان بهشت
هر که را زخمی از آن شمشیر فتح الباب شد ۸

شانه از موج طراوت کشتی دریایی است
بس که در زلف تو دلهای اسیران آب شد ۹

هیچ کس را دل به من از دوستان صائب نسوخت
گرچه عمرم صرف در دلسوزی احباب شد ۱۰