غزل ۲۴۱۴ - دل ز پیکان در تن من بیضه فولاد شد

دل ز پیکان در تن من بیضه فولاد شد
این خراب آباد آخر آهنین بنیاد شد ۱

غیرت عاشق ز کار سخت گردد بیشتر
بیستون سنگ فسان تیشه فرهاد شد ۲

گرچه از خط کم شود گیرایی حسن بتان
خال او را خط مشکین خانه صیاد شد ۳

شست طومار رعونت را به آب دیده سرو
تا به بستان جلوه گر آن قد چون شمشاد شد ۴

بس که افشردم زغیرت بر جگر دندان خویش
آسمان سنگدل شرمنده از بیداد شد ۵

خط آزادی است دست خالی از عین الکمال
سرو از بی حاصلیها از خزان آزاد شد ۶

ساده لوحان از مبارکباد اگر خوشدل شوند
عید بر من نامبارک از مبارکباد شد ۷

صائب از ادبار خواهد پایمال غم شدن
کوته اندیشی که از اقبال گردون شاد شد ۸