غزل ۲۴۱۳ - از گرفتاری دلم فارغ زپیچ و تاب شد

از گرفتاری دلم فارغ زپیچ و تاب شد
ناله زنجیر، خوابم را صدای آب شد ۱

کوته است از حرف خاموشان زبان اعتراض
ایمن از تیغ است هر خونی که مشک ناب شد ۲

جهل دارد همچنان خم در خم عصیان مرا
گر به ظاهر قامت خم گشته ام محراب شد ۳

با فقیران دست در یک کاسه کردن عیب نیست
بحر با آن منزلت همکاسه گرداب شد ۴

چون رگ سنگ است اهل درد را بر دل گران
در میان زخمها زخمی که بی خوناب شد ۵

شرم هیهات است خوبان را سپرداری کند
هاله نتواند حجاب پرتو مهتاب شد ۶

گر برآرد می زخود پیمانه ما دور نیست
پنجه مرجان نگارین در میان آب شد ۷

فکر من صائب جهان خاک را دل زنده کرد
این سفال خشک از ریحان من سیراب شد ۸