غزل ۲۴۳۳ - از سیاهی دل به تقصیرات خود بینا نشد

از سیاهی دل به تقصیرات خود بینا نشد
مستی طاوس کم از عیب پیش پا نشد ۱

تلخکامان جان شیرین را به رغبت می دهند
خون می هرگز و بال گردن مینا نشد ۲

تا کف دریا نگردید استخوان سوده ام
گریه شبخیز را صبح اثر پیدا نشد ۳

بود دایم فارغ از دنیا دل آزاده ام
این صدف را کام تلخ از شورش دریا نشد ۴

در لباس لفظ، معنی خودنمایی می کند
عشق پنهان بود تا مجنون ما پیدا نشد ۵

فارغ از کوه غم دنیاست جان بردبار
قاف را پهلو کبود از سایه عنقا نشد ۶

گریه مستانه نگشود از رگ جانم گره
تاک را در گریه کردن عقده از دل وا نشد ۷

بخیه پردازست چاک سینه ما همچو صبح
ورنه صائب کوتهی از سوزن عیسی نشد ۸