غزل ۲۴۷۶ - منت ایزد را که طبع بی نیازم داده اند

منت ایزد را که طبع بی نیازم داده اند
جان آگاه و زبان نکته سازم داده اند ۱

گرچه دست و دامنم خالی است از نقد مراد
گوهر بی قیمتی چون امتیازم داده اند ۲

کوتهی چون ناله نی نیست درانداز من
در خراش سینه ها دست درازم داده اند ۳

گشته ام صد پیرهن نازکتر از موی میان
آتشین رویان زداغ از بس گدازم داده اند ۴

در شکارستان عالم مدتی چون شاهباز
بسته ام چشم طمع، تا چشم بازم داده اند ۵

از گریبان دو عالم دست کوته کرده ام
تا به کف سر رشته زلف درازم داده اند ۶