غزل ۲۴۷۵ - عشق بالا دست وجان بیقرارم داده اند

عشق بالا دست وجان بیقرارم داده اند
ساغر لبریز و دست رعشه دارم داده اند ۱

آفتاب عالم افروزم که از بیم گزند
نیل چشم زخم ازین نیلی حصارم داده اند ۲

از سر هر خار صد زخم نمایان خورده ام
تا دم جان بخش چون باد بهارم داده ام ۳

گرچه چون مژگان تهیدستم زاسباب جهان
همتی چون گریه بی اختیارم داده اند ۴

چون نباشم منفعل از صورت کردار خویش؟
با همه زشتی دوصد آیینه دارم داده اند ۵

گر ببازم هر دو عالم را پشیمان نیستم
بوالعجب دست و دلی در این قمارم داده اند ۶

چون گذارم دامن بی اعتباری را زدست؟
من که عمری خاکمال اعتبارم داده اند ۷

از رگ من نیشتر بی رنگ می آید برون
تنگ چشمان جهان ازبس فشارم داده اند ۸

نزل خاصان است درد و داغ این مهمانسرا
با چه استحقاق داغ بی شمارم داده اند؟ ۹

کار من صائب چنین از بدگمانی درهم است
ورنه در روز ازل سامان کارم داده اند ۱۰