غزل ۲۴۷۷ - ساده لوحانی که درد خود به درمان داده اند

ساده لوحانی که درد خود به درمان داده اند
دامن یوسف زدست از مکر اخوان داده اند ۱

محرمان کعبه مقصود، از تار نفس
جامه احرام خود چون صبح سامان داده اند ۲

یک گل بی خار گردیده است در چشمم جهان
تا مرا چون شبنم گل چشم حیران داده اند ۳

نیست غافل عاشق از پاس ادب در بیخودی
عندلیب مست را سر در گلستان داده اند ۴

ناله زنجیر دارد حلقه چشم غزال
تا من دیوانه را سر در بیابان داده اند ۵

اهل دنیا حلقه بیرون در گردیده اند
همچو زنبور عسل تا خانه سامان داده اند ۶

عارفان را شکوه ای از گردش افلاک نیست
اختیار کشتی خود را به طوفان داده اند ۷

زیر بار منت گردون دو تا گردیده ام
همچو ماه نو مرا تا یک لب نان داده اند ۸

گفتگوی ماست بی حاصل، وگرنه مور را
مزد گفتار از شکرخند سلیمان داده اند ۹

از دل پرخون و آه آتشین و اشک گرم
آنچه می باید مرا صائب به سامان داده اند ۱۰