غزل ۲۴۸۷ - دوربینانی که در پرداز دل کوشیده اند

دوربینانی که در پرداز دل کوشیده اند
چهره صبح قیامت را همین جا دیده اند ۱

از دو چشم دوربین در زندگی روشندلان
در ترازوی قیامت خویش را سنجیده اند ۲

نیستند از فکر صید خلق غافل زاهدان
گربه ظاهر دیده چون باز از جهان پوشیده اند ۳

کثرت خلق است از وحدت حجاب دیده ها
از علم غافل زگرد لشکری گردیده اند ۴

بوته از بهر گداز خویش سامان داده اند
ساده لوحانی که همچون مه به خود بالیده اند ۵

نیست در روی زمین یک کف زمین بی انقلاب
وقت آنان خوش که در زیر زمین خوابیده اند ۶

می کند زیر و زبر صائب خزان در یک نفس
برگ عیشی را که چون گل خلق بر هم چیده اند ۷