غزل ۲۴۸۶ - شوخ چشمان درد بیش و کم به دل افزوده اند

شوخ چشمان درد بیش و کم به دل افزوده اند
ورنه ارباب رضا از بیش و کم آسوده اند ۱

شور محشر را صفیر نی تصور می کنند
این سیه مستان غفلت بس که خواب آلوده اند ۲

هر که دید آن خالها بر دور چشم یار، گفت
این غزالان بین که برگرد حرم آسوده اند ۳

کیستم من تا به گرد محمل لیلی رسم؟
برق و باد از دور گردان قدم فرسوده اند ۴

با چنین عجزی که بیکاری نمی آید زما
کار دنیا را و عقبی را به ما فرموده اند ۵

این جواب آن غزل صائب که می گوید حکیم
بر بنا گوشت مثال کفر و دین بنموده اند ۶