غزل ۲۵۰۲ - در گلستانی که بلبل جوش غیرت می زند

در گلستانی که بلبل جوش غیرت می زند
باغبان در سایه گل خواب راحت می زند ۱

می شود از سنگ طفلان چون تن مجنون کبود
خال لیلی جامه در نیل مصیبت می زند ۲

در شبستانی که می سوزد برون در سپند
بی ادب پروانه ما بال جرأت می زند ۳

عشق از هر کس که می خواهد حدیثی وا کشد
خامه اش را شق به شمشیر شهادت می زند ۴

هر که چون عنقا کنار از مردم عالم گرفت
در لباس گوشه گیری فال شهرت می زند ۵

می شود چون لاله روشن شمع امیدش زسنگ
کاسه در خون جگر هر کس به رغبت می زند ۶

هر که در دولت نبیند پیش پای خویش را
گر سراپا چشم گردد پا به دولت می زند ۷

گرچه از طوفان کثرت هر زمان در عالمی است
قطره ما ساغر از دریای وحدت می زند ۸

هر که را چون خال، حسن عنبرین خط روی داد
مهر بر بالای خورشید قیامت می زند ۹

ابر رحمت شست صائب نامه اعمال من
اشک گرم من همان جوش ندامت می زند ۱۰