غزل ۲۵۰۳ - با دهان خشک هر کس خنده تر می زند

با دهان خشک هر کس خنده تر می زند
ساغر تبخاله اش پهلو به کوثر می زند ۱

سیر چشمان را نسازد تنگدستی دربدر
حلقه خود را از تهی چشمی به هر در می زند ۲

می کند خاکسترم در لامکان پرواز و شوق
همچنان بر آتشم دامان محشر می زند ۳

شد زسودا استخوان پهلوی من بس که خشک
گر کنم بستر زسنگ خاره مسطر می زند ۴

در زمان عقد دندان و لب جان بخش تو
در صدفها پیچ و تاب رشته گوهر می زند ۵

می فزاید حرص را نعمت که در دریای شهد
دست و پا مور حریص از بهر شکر می زند ۶

آن که گل بر سر زند، غافل که هنگام زدن
دست را با شاخ گل یکبار بر سر می زند ۷

چون علم در راستی هر کس سرآمد گشته است
بی محابا غوطه در دریای لشکر می زند ۸

هر که می گوید حدیث عشق با افسردگان
از تهی مغزی به خون مرده نشتر می زند ۹

گرچه صائب بستر و بالین من از آتش است
مرغ روح من زخامی همچنان پر می زند ۱۰