غزل ۲۵۰۶ - چون زتاب می رخت بر لاله پهلو می زند

چون زتاب می رخت بر لاله پهلو می زند
غنچه در پیش گل روی تو زانو می زند ۱

چون شود از عارضش آب طراوت موج زن
از خجالت دست خود آیینه بر رو می زند ۲

از شبیخون خزان سنگش به مینا می خورد
باغ کز بادام خواب چارپهلو می زند ۳

در خلاف وعده ابرویت سرآمد گشته است
در کجیها این ترازو راستی مو می زند ۴

کیست تا همچشم یار شوخ چشم ما شود؟
هر نگاهش بر صف صد دشت آهو می زند ۵

پاک طینت از حدیث سرد از جا کی رود؟
آب گوهر از صبا کی چین بر ابرو می زند؟ ۶

صائب از بس سینه را از مهر صیقل داده ایم
پیش ما صافی دلان آیینه زانو می زند ۷