غزل ۲۵۰۷ - شانه چون بر زلف خود آن عنبرین مو می زند

شانه چون بر زلف خود آن عنبرین مو می زند
در بیابان داغهای لاله را بو می زند ۱

در تپیدنهای دل عاشق ندارد اختیار
بال و پر در شیشه دل آن پریرو می زند ۲

همچو مژگان هر که را دل می دهد آن چشم مست
بی محابا سینه بر شمشیر ابرو می زند ۳

سرو را در حلقه آغوش دارد گرچه تنگ
نعل وارون همچنان قمری زکوکو می زند ۴

عاشقان پنهان نمی سازند داغ عشق را
هر که از فرماندهان شد مهر بر رو می زند ۵

از نزول آیه رحمت بود در پیچ و تاب
هر که زیر تیغ جانان چین بر ابرو می زند ۶

از نظر بازان نگردد حسن اگر صائب تمام
گرد مجنون حلقه از بهر چه آهو می زند؟ ۷