غزل ۲۵۰۸ - دامن آنها کز گرانجانان دنیا می کشند

دامن آنها کز گرانجانان دنیا می کشند
بار کوه قاف آسان همچو عنقا می کشند ۱

همچو بار طرح می باشند بر دلها گران
شوره پشتانی که دست از کار دنیا می کشند ۲

می کشند آنان که خار از پاچو سوزن خلق را
سر برون از یک گریبان با مسیحا می کشند ۳

می دهندش همچو مژگان جا به چشم خویشتن
عاشقان گر خار راه عشق از پا می کشند ۴

حسرت عشاق افزون می شود در عین وصل
موجها خمیازه در آغوش دریا می کشند ۵

گرچه لیلی عمرها شد تا ازین صحرا گذشت
آهوان گردن همان بهر تماشا می کشند ۶

داده ام تا نسبت آن قامت موزون به سرو
قمریان از جلوه اش ناز دو بالا می کشند ۷

نیست صائب رنگی از می زاهدان خشک را
گردنی از دور گاهی همچو مینا می کشند ۸