غزل ۲۵۰۹ - می پرستان در بهشت نقد ساغر می کشند

می پرستان در بهشت نقد ساغر می کشند
دور گردان انتظار آب کوثر می کشند ۱

خود حسابان از کتاب و از حساب آسوده اند
ساده لوحان انتظار صبح محشر می کشند ۲

حسن را با بی سروپایان بود روی نیاز
ذره ها از پنجه خورشید ساغر می کشند ۳

خامشان را هست در میخوارگی ظرف دگر
ماهیان از بی زبانی بحر بر سر می کشند ۴

غافل از شیرینی گفتار خود افتاده اند
طوطیان از ساده لوحی ناز شکر می کشند ۵

پاکبازانی که دست از رشته جان شسته اند
بی تکلف بحر را چون موج در بر می کشند ۶

می رسانند از دل دریا به ساحل نامه ها
موجها گاهی زدست بحر اگر سر می کشند ۷

چون صدف لب پیش ابر نوبهاران باز کن
کآبرو را با گهر اینجا برابر می کشند ۸

حسن عالمسوز را بی پرده دیدن مشکل است
شعله رویان روغن از چشم سمندر می کشند ۹

در ترازو عارفان را نیست صائب سنگ کم
کعبه و بتخانه را اینجا برابر می کشند ۱۰