غزل ۲۵۲۵ - آسمان از برق آهم دست و پا را گم کند

آسمان از برق آهم دست و پا را گم کند
شور اشک من نمک در دیده انجم کند ۱

از بهشت جاودان آورد آدم را برون
تا چه با اولاد آدم خوردن گندم کند ۲

هر که را پهلوی چربی هست از خوان نصیب
از مروت نیست پهلو خالی از مردم کند ۳

زندگی را تلخ سازد پختگی بر کاملان
باده تا نارس بود جوش طرب در خم کند ۴

نیک و بد یکسان بود پیش سپهر سنگدل
نیست ممکن آسیا فرق جو از گندم کند ۵

پرده ناموس خود را می درد بیش از کسان
کوته اندیشی که چون عقرب علم از دم کند ۶

می تواند چین ز ابروی بخیلان دور کرد
هر که با دندان گره باز از دم کژدم کند ۷

از صراط المستقیم شرع پا بیرون منه
چون گسست از رشته سوزن زود خود را گم کند ۸

نیست صائب مطلب هر کس که شهرت از سلوک
در زمین نرم چون ریگ روان پی گم کند ۹