غزل ۲۵۳۶ - کی گره باز از دل من باده گلگون کند؟

کی گره باز از دل من باده گلگون کند؟
نی مگر دست نوازش ز آستین بیرون کند ۱

خارخاری هر که را در دل بود چون گردباد
ریشه هیهات است محکم در دل هامون کند ۲

چشم پوشیدن زدنیا بر خسیسان مشکل است
نیست ممکن کاسه خود را گدا وارون کند ۳

سالها می بایدش زد غوطه در دریای خون
هر سبکدستی که خار از پای ما بیرون کند ۴

گردد از چین جبین حرص طمعکاران زیاد
پیچ و تاب تشنه را موج سراب افزون کند ۵

کو تهی دست درازش را بود در آستین
هر که می خواهد به احسان خلق را ممنون کند ۶

نیست ممکن تشنه را سیراب سازد آب تلخ
تا خط ظالم چها با آن لب میگون کند ۷

می دهد روزی به ارباب قناعت بی طلب
آن که خاک بسته لب را طعمه از قارون کند ۸

گوشه گیرانند ایمن از غبار حادثات
آب گوهر را کجا سیلاب دیگرگون کند؟ ۹

می کند در خانه گلگشت خیابان بهشت
هر که صائب می تواند مصرعی موزون کند ۱۰